خفتند در این بستر خاکی همه خفتند

این حادثهء تلخ جدایی چه نشانی است!

برخیز دلا این قفس تنگ رها کن همه رفتند......

رضا جهانفر 

پروردگارا نیستم آنچه باید می بودم اما تو همچنان بزرگ و بخشنده ای

نبودم آنچه خواستی ، ندیدم آنچه نمایان ساختی ، نخواستم آنچه را مقدر ساختی

اما تو همچنان بخشنده و مهربانی

رهایم مکن به حال خودم

روز و شب در پی اصرار سرابم

دم به دم در طلب خواب و خمارم

دیر شد اما باز گشتم.........

بر مسند بی صفای خود چه سرگردانم

در انجمن بی کس و مسکوت چه بی پایانم

اینجا ندامتگه این جان حقیر است سلامی باید

اینجا دو سه تن سر به گریبان فریبند گناهی شاید

یا رب دو سه خطی نفسی نور و دمی این تن رنجور مرا می باید....

این یک جهان سراب بماند و نگاه سنگ

اینجا ندامت و تشویش بر دلت آرند

اینجا خجالت و پستی بر تو بشمارند

هان بینوا بیا که مقدم این جهان درد است

تا درد برکشند ز تو این هنگامه هم ننگ است

رضا جهانفر 

آوای این همه رنج و خزان گذشت

این ناله ها چه به تدبیر از برم رهید

گویی از این جهان همه روح و بدن گذشت

رضا.جهانفر

به خنده شروع و به نکبت .رود از روزگار -عشق

به صد شب و صد روز یاد من به سفر باشد

از آن زمانه ی شیرینٍ   فنا سرشت

رضا جهانفر

هزار مطلب شيرين به لب گر افروزم

به تلخي مي آغشته ام و دل همي سوزم

هزار ناله و سوز گر ز دل برخاست

به خانه دل نظري كن كه آتش افروزم

صداي ناله و افغان من در اين همه عمر

كجا رسد به گوش تو اي كه هر زمان شادي

نظر به دامن اين كهنه روي خراب

كجا به صورت من ميتوان آيي

ما گر ز سر بریده می ترسیدیم  .....  در محفل عاشقان نمی رقصیدیم

می خور که به زیر گل بسی خواهی خفت

بی مونس  و بی رفيق  و بی همدم و جفت

زنهار  به  کس  مگو  تو   اين  راز  نهفت

هر  لاله   که   پژمرد    نخواهد    بشکفت

تنهاترین.....

هر آنچه گفتند وگویند در همین دنیاست

مستم كن و وز هر دو جهانم بستان

با هرچه دلم قرار گيرد بي تو

آتش به من اندر زن و آنم بستان

You said you loved to watch me sleep
You put your head down on my chest
To hear me breathe
...................
Go on, take my last breath from me
I don't want to live no more
And cut my eyes so I can't see
I can't see you looking back as you walk out the door

از بهر چه آمدیم ای مه رخ مست         این نکته شنو کامدنت بهر چه هست

ر.جهانفر

از تن چو برفت جان پاک من و تو

خشـتی دو نـهند بر مغـاک مـن و تو

و آنــگه برای خشت  گــور دگران

در کـالبدی  کـشند خـاک  من  و  تو

 قومی متحیرند اندر ره دین             قومی به گمان فتاده در راه یقین

میترسم از آنکه بانگ آید روزی        کای بیخبران راه نه آنست و نه این

عیبم مکنید گرچه تلخ است خوش است      تلخ است.از آنکه زندگانی من است

برخيز بتا بـــيا ز بــــهر دل مـــــا          حل كن به جمـال خويشتن مشكل ما

يك كوزه شراب تا به هم نوش كنيم        زان پيش كه كوزه ها كنند از گل ما

با نان جوین خویش حقا که به است          کالوده به پالوده هر خس بودن

آهسته نفس گير كه مه روي تو خواب است

زين كاذب هستي قدمي رو به سراب است

آهسته قدم دار در اين ماتم هستي

زينهار به دم تازه شدن از مي و مستي

آشفته نمانيم كه روز از پي شب نيست

دولت به سرابي شده مست ،انگار كه كس نيست

رضا جهانفر

..........

نا كرده گناه در جهان كيست؟ بگوي	و آنكس كه گنه نكرد چون زيست؟ بگوي
من بد كنم و تو بد مكافات دهي	پس فرق ميان من و تو چيست؟ بگوي